Blaffeturen

Het volledige archief van de Zoo van Antwerpen is sinds kort raadpleegbaar in het Antwerpse stadsarchief, in het Sint-Felixpakhuis. Ik zoek vertwijfeld in plooien van verbeelding wat dit betekent. Een gedroogd witoorpenseelaapje tussen twee blaadjes vaalrood vloeipapier? Dwergnijlpaardmelktandjes in een achtkantig confituurpotje?

De bewaaromstandigheden van de archiefdocumenten waren niet meer aangepast aan hedendaagse archiefnormen, lees ik ergens. Mooi toch, dat bewaaromstandigheden van het verleden niet meer aangepast zijn aan deze tijd? Dat zelfs een archief niet ontsnapt aan de moderniseringsdrang. Aan digitalisering en beeldbanken in computers. Zonder veel moeite de wijde wereld ingegooid, op zoek naar lang vervlogen beduimeling.

De tel kwijt. Hopeloos rondgesnuffeld tussen stoffige dagen en verdwaalde weken. We hebben ze nochtans innig geteld, de dagen in afwachting van heren die het land regeren. Ergens tussenin de dagen van toen en nu zit een officiële plechtigheid geklemd. Een statige foto in kranten die als witte rook dwarrelde doorheen dit klaterend regenland. Maar heren die het land regeren? Dat is alweer even geleden, niemand die de dagen sindsdien nog telt. De interesse is loom weggezakt en ingedommeld.

Leterme schiet vandaag Bushiaans Fortis ter hulp en garandeert de kleine spaarder z'n gemoedsrust. Maar het echte werk schiet niet op, Yves. Welk verhaal valt er nog te schrijven? Wie wil dit kibbelend beknibbelend gedoe nog in de oren? Verkoop Humo's en signeer er een gratis boek bij.

Betty for President bijvoorbeeld.

Op vrijdag kleurt Wim Helsen het witte Canvasvierkant kleurrijk in. Wim en Sien zijn op dreef. Hun eerste twee tekeningen kwamen langzaam uit de verf. Een stoomtrein die zich lamlendig in beweging trekt, traag rollend, rustig. Af en toe de verwachte verrassend scherpe uithaal van de stoomfluit. En een schaterende lach. Ik zat er bij en keek er naar. 1845, Brussel-Mechelen (of was het in de andere richting?). 2008, Wim-Sien en daartussen vijf haltes waar het te kort vertoeven is.

Wim's treintje denderde in de derde aflevering imposant voorbij m'n salontafel. Hoe mooi kan iemand menselijk leed weer menselijk maken? Vraag het aan Wim. Poëzie schrijven met een handvol vingers, twee mannen met ballen, drie ballen, één kunstbal. Voor het zicht. En wie zag dat dan? Waardigheid bleef van het scherm druipen. Onzichtbare handicaps, vertaal de mooiste billen voor een blinde. Wim zag dat het goed was. En wij ook.

Je plaats in 'Ooit gemist' meteen verdiend.

(foto Libelia De Splenter)

Alles wat Sarkozy vandaag aanraakt, krijgt een sprankelend erotisch luchtje. Sarko is te losbandig in de heupen, te weinig serieus president.

Een week geleden werd zijn blik gespot. Afdwalend in een fijn uitgesneden décolleté van een topmodel. De ontdekking van de hemel, dat moet Mulisch voor de ogen hebben gehad. Décolleté, een loslippig woord dat smaakt naar meer. Wij Vlamingen trachten niet eens te vertalen. Met diepe halsuitsnijding, klinkt nergens naar.

Of wat dacht je van décolleteuse? Zinnebeelderige volle vrouwelijkheid? Vergeet het maar. We geraken niet verder dan bietenkopper. Of revolverdraaibank. Soms hoeft een woord geen vertaalhoofd te doorkruisen. Het volstaat er naar te staren om te begrijpen.

Een korte maar besliste inkijk, zou Sarkozy er iets van begrepen hebben?

Met "Only in Belgium" wil Verhofstadt Sien en Mariagewijs het blazoen oppoetsen. We halen dweil en emmer boven en keren met een grove borstel onze interne keuken schoon. Belgen zijn creatief. Zo creatief dat we zes maanden lang elke dag wel iets nieuws uitvonden om geen regering te hoeven vormen. De strijd is immers leuker dan de zilte smaak van de overwinning zelf. Een madame "non" als excuustruus, de Vlaming en de Waal. En daartussen het veel te diepe water.

In het journaal stonden vier musketiers naast elkaar. Netjes op een rij. Het viel op dat ze even netjes van groot naar klein -letterlijk dan- een lijntje trokken. De Daltons, en zowaar verscheen daar Lucky Luke, onze creativiteit, sneller dan z'n schaduw. Rataplan ontbrak, reeds plaats gemaakt voor Zulma, de geit van Yves Leterme.

Belgenland, een speeltuin in Europa. Dat we niet met z'n allen wegvluchten, moet voor een buitenbelg toch voldoende reden zijn om aan te nemen dat het hier leuk vertoeven is?

Laat de Chinezen en Amerikanen maar komen, de notionele interest ligt klaar. Belgium, capital of Brussels, Dalton City.

Yasmine zong het ooit: "Alle meisjes aan de macht". Miet Smet is dan wel net geen meisje meer, ze vindt dat er best wat meer vrouwen in de regering mogen. Niet allemaal, maar toch een derde.

Goed idee, het resterende twee derde grijs en blauw in het pak ziet er meteen een stuk vrolijker uit. Meer moederschoot in de regering, ik bezing het met nog meer zachte warmte. Met rode getuite lippen alleen, knal je niet door het glazen plafond. Maar Miet heeft getoond hoe het kan, charmant en scherp, de politieke man bekampend.

Babes met brains, laat ze flirten met de camera van het journaal. Laat ze gerust vaak neeknikkend de ogen ten hemel slaan, het verleidt ons mannen net iets vaker tot creativiteit in de hoop te behagen.

Van zodra een minderheid een meerderheid wordt, ervaren we dit als bedreigend. Ik wil sidderen en beven, laat vrouwen hun hardheid maar breken, hun mildheid ons hart veroveren. Yves, breidt alvast de contactlijst van je blackberry uit.

Prins Harry is terug thuis. Trotse vader en ontgoochelde zoon, een ongewoon familieportret voor een jongen die gewoon gewoon wilde wezen in een verre strijd.

'Gewoon', daar deed hij het voor. Vier dagen ongewassen, het stof in de poriën gekleefd, "veel gewoner dan dit zal ik niet gauw meer meemaken" vertelde hij aan de Britse pers. Klopt, discrete afspraken maken opnieuw plaats voor ongebreidelde ruchtbaarheid. Harry, de bullet magnet. De held z'n kameraden hadden plots het kloppend hart in de keel. Meer levensgevaar in de ogen, simpelweg door te zijn wie hij is.

Jammer dat een prins niet gewoon ten oorlog kan trekken. Jammer dat oorlog vandaag zo gewoon geworden is.

Afscheid. Een trein zien vertrekken naar een verre, onbekende bestemming. Een traan die langzaam van je wang rolt, tussen je rimpels van verdriet. Soms win je, soms verlies je. Is het een vaag gevoel vanaf vandaag te missen wat je ooit met elkaar hebt gedeeld? Een dankbaar knikje om wat goed was. Kijk vooruit naar het leven. Morgen is een nieuwe dag.

Vandaag in de krant: grootste theekransje ter wereld. Het record van het Japanse Aichi verbleekt als slappe koffie. In het Indiase Indoore verzamelden maar liefst 32.681 mensen rond evenveel kopjes thee. Meer dan 5.000 liter, heet of lauw doortrokken. Grootmoeders fluitketel zou voor minder z'n laatste zuchtje stoom uitzingen. Het bericht zei niets over munt of jasmijn. Niets over citroenen, suiker of honing. Zo'n bericht laat ruimte voor gissen en raden, voor leuke fantasie.

Theekransjes horen eerder bescheiden te zijn, althans het woord doet dit vermoeden: kransje. Met zovelen het kopje heffen, daar hoort geen gezellig gefezel meer bij. En toch, geen onvertogen woord gevallen. De thee is geslurpt, de politiek besproken. De NVA lust hem niet en wil iets straffer. Niet eens uitgenodigd, het kransje alweer verlaten. En Sarkozy heeft zich de tong verbrand. Aan een sukkelende boer. 

Lentezon verjaagt het wintergriepje in je hoofd. Half wakker. Een beetje ijl droom je de dag vandaag. Zoals een kind kijkt naar een paddenstoel en vertwijfeld zoekt naar de vrolijke kabouter. Wat is het échte leven zonder dromen? Je jaagt ze na, het hitst je op. Het houdt je rustig (of nét niet). Een blik vol staar of witgebalde vuist. Dromen houdt je wakker.

Googel je weg en weer doorheen gevoel? Spelen met de kabouter of veilig voor tv?

Broze dromen, droom ze zacht. Je vindt de kabouter vast wel als je wil.

Twee dagen smogalarm. Stof tot nadenken bij voor- en tegenstanders. Teveel dieselrijders. Dieselauto's zijn tegenwoordig minder stofuitstotend. En toch vult meer stof onze ademvrije lucht. We stoten minder uit maar we rijden meer. We lijken wel in een calorie-ontwijkende paradox te vallen: hoe meer light, hoe meer we denken te mogen eten. Finaal vallen er meer kilojoules af te werken in de fitnesszaal.

Het valt wel op: met z'n allen rijden we braafjes 92 op de snelweg, de tolerantiegrens van de flitscontrole aftastend. Met iets meer zwier halen we de verloren tijd in tussen de verkeersdrempels. Op tijd naar de les, de creche of die fitnesszaal.

Het verhaal van de mug, alle beetjes helpen en ze plaste in de zee. De mens grijpt in bij tastbaar ongemak. Woensdag trekt de windstilte aan en zucht ze alle stof de hemel in. Rijden we 120 (of 123) en lezen we ander voorpaginanieuws.

Ik vraag me af waar al dit stof dan heen dwarrelt.

Vreemd toch. Vandaag staat Leterme op voorpagina's. Iedereen heeft gisteren dit nieuwtje vernomen. Nou ja, bijna iedereen. Gisteren maakte halfzachte komkommertijd even plaats voor Valentijntijd. Quality time, dat als algemeen aanvaard excuus mag dienen om even van de wereld te zijn. En verdoezelt dat kwantiteit minstens even leuk is.

En toch, je kon er bijna niet omheen. Leterme in alle journaals zichtbaar vermoeid zoals dat heet. Zichtbaar, dus bestaat er ook zoiets als onzichtbaar vermoeid. Dan haal je de krant wellicht niet.

Dus, voorpaginanieuws. Is nieuws dat in alle kranten blinkend staat te pronken nog nieuws? Wanneer iedereen alwetend is, is het nieuwe er toch een beetje af, niet? Niet helemaal, de details volgen. Deskundige commentaar, mogelijke oorzaken, ... een verklaring van drie lijntjes vult bladzijden krantenpapier.

Geruchten van gisteren worden weggemoffeld, hepatitis vergeelt. De focus wringt zich in een bochtje naar hersteltermijnen. Enkele dagen, enkele weken. Het is nog een beetje gissen. Regeringsonderhandelingen kan je niet in één dag afronden, herstellen doe je dus ook niet op een drafje.

Is dit dan onbelangrijk nieuws? Non. 

Het stemt tot nadenken zei iemand. Over harde politiek. En stress. Over het leven van alledag. Van ongewone en gewone mensen. Beterschap.

Mijmeren. Het murmelt van m'n gedachten op de tong. Vandaag opnieuw een druilerige regendag die uit de hemel komt geslopen. Druilerig in alle tinten grijs, het zet je denken om in één langerekte mijmering.
En mijmeringen is precies wat deze blog wil zijn. Met pretlichtjes, nooit aflatend druilerig levensgrijs verdrijven. Vroeg en fris, tussen nachtblauw en ontwaken, een korte twinkel en dan weer weg. Misschien tot morgen, misschien ook niet.
Een knipoog naar de wereld.